Nie wiem, ale spróbuję napisać, co skłania mnie do takich przemyśleń.

Co roku na „walkę” z alkoholizmem przeznacza się ogromne sumy pieniędzy. Te pieniądze niektórym z nas, jak np. mi, bardzo pomogły, bo dzięki nim wyrwałem się i jestem wolny od szpon nałogu. Ale wielu z nas przegrało a już chyba zupełnie nikt nie troszczy się o to, aby nowe pokolenie nie wpadło w sidła alkoholizmu. Przecież nie w tym rzecz, aby zabraniać komuś pić, mówić, że to jest złe itd. bo to są półśrodki. Chodzi wg. mnie o to, aby młody człowiek świadomie, i zwyczajnie, po prostu, nie chciał pić. Żadna nigdy nie paląca osoba nie zapaliła dlatego, że w wieku 50 lat może zachorować na raka. Nie palą dlatego, że to śmierdzi, że nie czują takiej potrzeby. Nikt nami – alkoholikami nie przestraszy zbuntowanego 18-latka! Mówiąc dosadnie i na pewno zbyt jaskrawie – jego nie interesują problemy menela spod sklepu, to jakiś inny świat. On widzi uśmiechniętego, niedogolonego twardziela z przyjemnością sączącego piwo na reklamie.To on świadomie powinien zdecydować, że nie chce tego, nie dlatego, że się boi, nie jest twardzielem, tylko dlatego że nie potrzebuje do dobrej zabawy tego gówna. Dlaczego więc nie zapobiega się w ten sposób alkoholizmowi, a jeśli robi się coś w tym kierunku to tak nieskutecznie? Nie wiem, i bardzo mi z tego powodu przykro.

Related posts:

1. O wiele łatwiej
2. Ból nie do zniesienia
3. Alkoholizm – fazy choroby

Terapia pomaga dokładnie określić nasze słabe strony – może to być nieśmiałość czy brak umiejętności radzenia sobie z uczuciami takimi jak gniew czy nawet nieopanowana radość. Nie chodzi o to, by na siłę szukać przyczyn – chodzi o to, by poznać siebie takiego czy taką, jakimi naprawdę jesteśmy, zaakceptować siebie, pracować nad sobą. To nie ma być łatwe! To ma być naszym osiągnięciem!

Related posts:

1. Pomoc, której nie chcesz
2. Korkociąg
3. Leczenie odwykowe

Nam, którzy potrafimy jeszcze trochę rzeczy, potrafimy żyć, mamy kolejną setną albo tysięczną szansę na podjęcie decyzji. Czy dalej iść tą drogą, przeżywać następny dzień? Czy podejmować ryzyko, że kolejny film nakręcą o nas? Chorzy w większości przypadków nie mają wpływy, bezpośredniego wpływu na swoją chorobę. A nasze uzależnienie mimo wszystko taką możliwość do pewnego momentu nam daje. Skorzystajmy, wybierzmy mądrze bo nikt nie wie, ile prób nam zostało.

Related posts:

1. Ból nie do zniesienia
2. Marek Piwowski – „Korkociąg”
3. Leczenie odwykowe…

Gdybyśmy odpowiedzieli przecząco, musielibyśmy przyznać, że zbędne są również inne uczucia. Złość motywuje nas do działania, obrony przed sytuacją, którą odbieramy jako atak.

Osoba uzależniona jest w bardzo niekorzystnej sytuacji, ponieważ substancjie, które stosowała lub stosuje, zastąpiły naturalne mechanizmy regulowania stanów emcjonalnych. Nie radzą sobie zarówno ze złością, jak i z radością, ale zdecydowanie większy wpływ na otoczenie wywiera właśnie złość. Dlatego przy analizie tego uczucia należy pamiętać o mechaniźmie regulowania uczuć osoby uzależnionej – dla uproszczenia można założyć, że u wszystkich występują 2 rodzaje złości – złość uzasadniona i kontrolowana oraz złość nad którą nie możemy zapanować, złość destruktywna, „zła”. U uzależnionego zaciera się ta wirtualna granica, dlatego jest mu trudniej odpowiednio do sytuacji reagować.

Podsumowując moje krótkie przemyślenia (chciałbym zaznaczyć, że nie mają i nie miały one mieć charakteru naukowego i zapraszam do polemizowania z nimi), złość jest potrzebna, jak każde inne uczucie, ale złość może ranić innych lub kumulować się w nas, dlatego bardzo ważna jest praca nad zrozumieniem jej istoty – warto się przespać z każdym problemem.

Related posts:

1. Leczenie uzależnienia
2. Komu na tym zależy?
3. Usuń protezę!

Czy zastanawiałeś się kiedyś, ile rzeczy jest nam wmawiane i jak wiele twierdzeń przyjmujemy jako „pewnik”? Bardzo wiele. Np na nałóg patrzymy jako coś, co tkwi wyłącznie wewnątrz nas i jest spowodowane przez nas samych. To prosta metoda, zapewne skuteczna jeśli chodzi o terapeutyczne podejście. Ale jak powiedziałem na wstępie, chciałem spojrzeć na sprawę trochę inaczej. Ten inny punkt widzenia, który przyjąłem za 2 biegun to twierdzenie, że nałóg tkwi zupełnie na zewnątrz nas i my jesteśmy jego ofiarą. Bo niby dlaczego substancje, od których tak łatwo się uzależnić są powszechnie dostępne (nieważne, czy legalnie, czy nie)? Widzę tu pewną manipulację – zwróć uwagę, że do skonstruowania bomby wystarczy kilka prostych elementów dostępnych dla każdego, a nie ma jakiejś zastraszającej fali zamachów. Czyli coś w tym jest. Idźmy dalej, biorąc za przykład najzwyklejsze papierosy. Z każdej strony wmawia nam się, że niesamowicie trudno rzucić palenie, uczy się rzucających jak walczyć z objawami odstawienia itp itd a dla każdego myślącego człowieka proste powinno być to, że nałóg sprowadza nas do poziomu -2 w porównaniu z niepalącymi. Paląc doprowadzamy się do poziomu 0, czyli absolutnie nic nam nie daje palenie poza wyeliminowaniem głodu, zupełnie słabego w porównaniu z innymi uzależnieniami cze nawet za zwykłym głodem. Manipulacja wszechobecna. Z poziomu -2 na poziom 0 to dla nas 2pkt na plus, a tkwimy w miejscu.

Alkoholizm, narkomanię, lekomanię sprowadza się do poziomu wstydliwych chorób zamiast edukować społeczeństwo. Czy to nie celowy zabieg, aby trudniej było poprosić o pomoc? Uzależniony przez długi etap pogrążania się pozostaje sam ze sobą, w ukryciu i sięga po pomoc w ostatniej chwili, o ile zdąży.

Żeby zrozumieć to, co tak nieudolnie próbuję opisać – bierzmy pod uwagę, że zawsze możemy być obiektem manipulacji – tak jak skazaniec podstępnie jako ostatnie życzenie przed szubienicą wybiera papierosa, jako ważny rytuał, coś najistotniejszego w ostatnich sekundach życia… Wmanipulowani jesteśmy równie często w swoistą celebrację stanu trzeźwości, tak, jakby to był cel, a nie metoda. Sama abstynencja nie jest powodem do dumy, to poziom „zero” od którego zaczynamy drogę przez życie. Jeśli zaczniemy ją traktować jako cel, umrzemy na tym poziomie nie osiągając nic.

Pamiętajmy, że prawda jest pośrodku. Część uzależnienia tkwi w nas, część jest poza nami. Nie wystarczy mieć świadomości istnienia jednej części, bo uzależnienie nas pokona.

Related posts:

1. Od strony piekła
2. Komu na tym zależy?
3. Leczenie odwykowe

pozbycie się możliwości przyjemnego spędzenia czasu! Jedynego zainteresowania, jedynej ucieczki. Zdrowy człowiek nie może tego zrozumieć – rezygnacja z jednego hobby spośród wielu innych nie jest problemem, ale rezygnacja ze wszystkich sprawia, że życie staje się zupełnie puste. Cóż z tego, że dla mnie „wszystko” sprowadza się do tego „jednego”? Efekt jest taki sam. Kluczową rolę pełni zastąpienie tej pustki, ale jak tu starać się cieszyć z czegoś na siłę? Tak, wegług mnie i moich spostrzeżeń to właśnie największy, najistotniejszy problem na drodzę. Podstępny mechanizm choroby, którego jeśli nie uda nam się zniszczyć pozwoli jej wracać. Tak, to ból po stracie, ale też strach przed pustką, samotnością, nieumiejętność radzenia sobie z tym bólem i strachem… Oby trwało to jak najkrócej…

Related posts:

1. Komu na tym zależy?
2. Wróg, którego nie ma…
3. Usuń protezę!