Zarówno ośrodki antynarkotykowe, jak i ich pacjenci, wydają się skupiać na terenach śródmiejskich i miejskich, gdzie problem narkotykowy pojawia się w połączeniu ze spektrum problemów społecznych oraz zdrowotnych, które to są bardziej powszechne w społecznościach zmarginalizowanych i znajdujących się w niekorzystnej sytuacji.
Większość pacjentów uczestniczy w specjalistycznych terapiach odwykowych w wieku 20-30 lat. Przy czym średnia wieku osób poddających się leczeniu po raz pierwszy wynosi niewiele poniżej 26 roku życia. Niemniej rozkład wiekowy zaobserwowany w danych pochodzących z całej Europy nie jest jednolity, a wartości krańcowe to powyżej 39 roku życia oraz poniżej 20 roku życia. Główną przyczyną takiego stanu jest fakt, że rozkład wieku odzwierciedla zjawisko, według którego osoby problemowo zażywające opiaty oraz kokainę wydają się być starsze niż podana średnia wiekowa, podczas gdy osoby wymagające leczenie w przypadku stosowania pochodnych konopi oraz leków pobudzających innych niż kokaina, są z reguły młodsze. W ten sposób w państwach, w których zaobserwowano znaczący wzrost liczby osób kierowanych na leczenie w powodu problemów związanych z zażywaniem pochodnych konopi, takich jak Dania, Niemcy oraz Finlandia, większość pacjentów jest z reguły młodsza niż w państwach takich jak Grecja, Hiszpania oraz Holandia, gdzie przeważają problemy związane z heroiną czy kokainą. Historyczny rozwój problemu narkomanii również odgrywa rolę w określaniu wieku populacji osób leczonych. Na przykład w Finlandii osoby te są względnie młode, odzwierciedlając fakt, że problem narkotykowy jest względnie nowym zjawiskiem. Podobnych wyników można spodziewać się dla nowych Państw Członkowskich, gdzie, tak jak powiedziano wcześniej, problemy narkotykowe są często względnie nowym zjawiskiem, pod względem historycznym, mimo że wśród osób ubiegających się o leczenie odwykowe w większej części przeważa problemowe zażywanie heroiny.
Przeczytaj całość »
Ostatnie Komentarze