Leczenie Odwykowe

Nadużywanie alkoholu powoduje wiele skutków ubocznych. Jednak najgorszym z nich jest oczywiście uzależnienie. Organizm bardzo szybko przyzwyczaja się do obecności tego związku we krwi. Kiedy chory przestaje pić, już po niedługim czasie doświadcza pierwszych objawów zespołu abstynencyjnego. Najbardziej niebezpiecznym i traumatycznym z nich jest padaczka alkoholowa. Choć objawy takiej padaczki w znacznym stopniu przypominają zwyczajną epilepsję, to mechanizm odpowiedzialny za ich występowanie jest zupełnie inny. Chory także doznaje nagłych skurczów mięśni kończyn i twarzy, jak również może tracić przytomność. Przyczyną tych objawów nie jest uszkodzenie mózgu, jak w przypadku epilepsji, ale nagłe odstawienie lub mocne zmniejszenie dawki przyjmowanego alkoholu.

Rozpoznanie padaczki alkoholowej nie jest trudne, ponieważ wiąże się ona ściśle ze spożywaniem alkoholu. Główną przyczyną nagłych skurczów mięśniowych jest niedostatek jonów wapnia i magnezu, które to minerały są przez alkohol wypłukiwane z organizmu. Objawy bardzo przypominają ogólny obraz epilepsji, jednak diagnoza jest ułatwiona, ponieważ padaczce alkoholowej towarzyszy szereg innych, charakterystycznych tylko dla niej, objawów. Zazwyczaj jest to nadmierna potliwość ciała, biegunka czy nadpobudliwość. Chory może także mieć problemy ze snem. Napady padaczki alkoholowej nie pojawiają się od razu po zaprzestaniu picia. Najczęściej występują po około 72 godzinach, czasami wcześniej.

Pierwsza pomoc w przypadku napadu powinna wyglądać tak samo jak przy epilepsji. Chorego należy unieruchomić w celu uniknięcia urazów, pod żadnym pozorem nie wolno niczego wkładać do ust. Po ustąpieniu napadu najlepiej udać się do lekarza.

Leczenie padaczki alkoholowej zazwyczaj połączone jest z łagodzeniem innych objawów zespołu abstynencyjnego. Chory powinien być hospitalizowany. Podawanie leków przeciw epilepsji nie jest dostatecznie skuteczne. Najlepszą metodą jest odtrucie organizmu w celu usunięcia nagromadzonych toksyn oraz uzupełnienie, najczęściej poprzez kroplówki, wypłukanych minerałów.

Padaczka alkoholowa nie jest chorobą trwałą, co oznacza, że jej napady ustępują samoczynnie po kilkunastu dniach od rozpoczęcia abstynencji. Choroba ta nie jest także dziedziczna. Jednak istnieje 25% szansa, że przekształci się ona w tak zwaną padaczkę późną, czyli wywołaną ewentualnymi urazami mózgu oraz jego uszkodzeniami spowodowanymi obecnością alkoholu w organizmie.

W Polsce liczba osób nadużywających alkoholu nieustannie rośnie. W takiej sytuacji bardzo ważne jest, aby społeczeństwo było świadome zagrożenia jakie ze sobą niesie tak szybko nasilający się, wszechobecny stan. Niestety jak pokazuje rzeczywistość Polacy nie mają wystarczającej wiedzy na  ten temat oraz traktują ludzi uzależnionych jakby to oni byli odpowiedzialny za swój stan. Należy zatem uświadamiać, że alkoholizm nie jest problemem powstającym z winy chorego, że jest on jedynie ofiarą tej zdradliwej substancji i sam nie jest w stanie się od niej uwolnić.

Bardzo często nawet bliscy uzależnionego nie są w stanie skutecznie mu pomagać  ponieważ są zbyt mocno zaangażowani. Często ukrywają  przed nim alkohol, tuszują szkody jakie wyrządził oraz bronią go przed skutkami jego własnego postępowania. Oczywiście kierują się przy tym jak najlepszymi intencjami i robią to wszystko aby pomóc uzależnionemu. Niestety w ten sposób pogarszają sytuację, chory nie dostrzega co się wokół niego dzieje, nie jest świadomy swojego stanu. Dlatego pierwszymi osobami, jakie powinno się edukować, są właśnie bliscy i znajomi alkoholika. Dzięki temu będą oni wiedzieli jak zachować się w poszczególnych sytuacjach, co zrobić kiedy ich ojciec, mąż nie radzi sobie ze sobą, kiedy kolejny raz dochodzi do kłótni. Bliscy muszą wiedzieć, że próbując pomóc choremu tak, aby on sam nie odczuł skutków choroby, sprawiają, że czuje się on jeszcze gorzej i nie potrafi zrozumieć co się z nim dzieje. Dlatego pomocy należy szukać przede wszystkim u specjalistów, którzy naprawdę wiedzą jak sobie w takich sytuacjach radzić i chętnie udzielą rodzinie wszelkich informacji.

Bardzo skuteczna okazuje się metoda opracowana w latach 60tych, w USA, zwana krótką  interwencją. Metoda ta z powodzeniem jest stosowana wobec pijących szkodliwie. Polega ona na szczerej rozmowie z lekarzem, który po ocenie ogólnego stanu zdrowia i stwierdzeniu jego pogorszenia związanego z piciem, uświadamia pacjenta jakie skutki ma picie. Lekarz powinien poinformować jakie szkody alkohol wyrządził w jego organizmie oraz jakie mogą być dalsze powikłania. Konieczne jest udzielenie informacji, że jedynie zaprzestanie picia może wpłynąć na poprawę stanu zdrowia. Należy przekazać pacjentowi ulotki informacyjne oraz dać do zrozumienia jak alkohol może negatywnie reagować z podawanymi lekami. W żadnym wypadku nie powinna to być rozmowa mająca na celu działanie na moralność człowieka, powinna ona zachować charakter czysto medyczny. Czasami może okazać się pomocna obecność członków rodziny, ale jest to ryzykowne ponieważ mogą oni starać się ukryć wstydliwy problem.