Najbardziej trudno jest to oczywiście rozpoznać u kobiet. Z badań wynika jednoznacznie, że kobiety piją alkohol rzadziej niż mężczyźni i stąd wśród nich częściej spotykamy osoby utrzymujące pełną abstynencję. No ale niestety ciężko taką chorobę jest rozpoznać i przez to potem osoby te potem jest bardzo trudno wyleczyć z tej choroby. Jak zatem rozpoznać tą chorobę?

Jak nam wiadomo alkoholizm jest chorobą, to ma swoje charakterystycznie występujące u osób uzależnionych objawy. Występowanie przynajmniej trzech z tych objawów przez jakiś czas w ciągu ostatnich dwóch lat świadczy o uzależnieniu od alkoholu. Ze strony medycznej możemy wyróżnić następujące objawy jeśli chodzi o rozpoznanie tej choroby. Są to między innymi:

1. Pierwszym takim objawem jest oczywiście silne bardzo natrętny głód do spożywania alkoholu.
2. Picie alkoholu tylko w celu załagodzenia naszym potrzebom.
3. Tak zwane zwężenie repertuaru picia alkoholu ograniczone do trzech zachowań.
4. Picie alkoholu mimo oczywistej wiedzy o jego szczególnej szkodliwości dla zdrowia pijącego.

Jak widać  są to jedne z podstawowych objaw po których możemy poznać czy dana osoba jest uzależniona od alkoholu czy też nie ale niestety nie zawsze da się to tak łatwo rozpoznać , nie po każdym poznać. Podsumowując zatem widać że alkohol szkodzi zdrowiu i niestety w większych ilościach jest oczywiście bardzo szkodliwy jak nie śmiertelny dla nas ludzi. Powoduje przede wszystkim bardzo wiele chorób nie tylko na podłożu psychicznym ale także fizycznym, choć samo picie także może być spowodowane właśnie chorobami czy też załamaniami nerwowymi. Zatem nic innego nam nie zostaje jak pić alkohol z umiarem bo wiadomo jest on stworzony dla ludzi, ale musi być odpowiednio spożywany nie za często i nie aż tak dużych dawkach.

Related posts:

1. Alkoholizm to poważna choroba.
2. Alkoholizm – fazy choroby
3. Czy alkoholizm to choroba?

Na stronach serwisu Leczenie Odwykowe znajdziesz wiele przydatnych informacji dotyczących uzależnienia od alkoholu, narkotyków czy leków, znajdziesz adresy ośrodków leczenia odwykowego czy niestacjonarnego, ale gdyby te informacje okazały się niewystarczające, zajrzyj na Forum dla Alkoholików. Znajdziesz tam uzależnione osoby, które doradzą Ci na Twojej drodze do trzeźwości.

Related posts:

1. Napisz – pomożemy Ci
2. Odwyk
3. Alkoholizm to problem

Terapia pomaga dokładnie określić nasze słabe strony – może to być nieśmiałość czy brak umiejętności radzenia sobie z uczuciami takimi jak gniew czy nawet nieopanowana radość. Nie chodzi o to, by na siłę szukać przyczyn – chodzi o to, by poznać siebie takiego czy taką, jakimi naprawdę jesteśmy, zaakceptować siebie, pracować nad sobą. To nie ma być łatwe! To ma być naszym osiągnięciem!

Related posts:

1. Pomoc, której nie chcesz
2. Korkociąg
3. Leczenie odwykowe

Życiorysy Piotra i Jolki to typowe przykłady powodów picia alkoholu i brania narkotyków wśród młodzieży. Jeżeli młody człowiek pojawia się w Profilaktyczno Rozwojowym Ośrodku Młodzieży i Dzieci PROM z powodu incydentów alkoholowych, skierowany przez pedagoga szkolnego, przymuszony przez kuratora rodzinnego lub doprowadzony przez przerażonego rodzica, to w zasadzie w 80% możemy być pewni, że będziemy mieć do czynienia z uzależnieniem.

Właściwie diagnoza staje się wtedy formalnością. Czasem wręcz formalnością zbędną, szczególnie w przypadku młodzieży poniżej 18. roku życia, dla której większość środków psychoaktywnych to środki nielegalne. Jeżeli młody człowiek używa nielegalnego dla siebie środka, to łamie prawo. W związku z tym często istotniejsza staje się odpowiedź na pytanie: dlaczego to robi, niż wiedza, jak głęboko w tym tkwi.

Częściową odpowiedzią na tak postawione pytanie są normy społeczne, dość łagodne i tolerancyjne dla picia alkoholu, sprzyjające długotrwałemu nadużywaniu i rozmydlaniu incydentów picia właściwie w każdym środowisku, także szkolnym. Dowodem na to mogą być badania przeprowadzone w 1995 roku i powtórzone w 1999 roku wśród uczniów I i III klas szkół ponadpodstawowych, które wykazały powszechność picia u ponad 90% uczniów (Sierosławski, Zieliński, 2000). W badaniach tych 30% uczniów deklarowało przynajmniej jednokrotne upicie się w ciągu ostatniego miesiąca. Nie twierdzę, że w myśl znanej, statystycznej „wyliczanki” 20% rozpoczynającej picie młodzieży uzależni się od alkoholu, lecz ciągle rosnąca liczba młodych ludzi trafiających do ośrodka z powodu kłopotów związanych z piciem alkoholu i używaniem narkotyków zmusza do refleksji.

KIM SĄ?

W tym miejscu napotykamy pierwszą trudność. Z pewnością nie są już dziećmi. Swoimi doświadczeniami mogliby obdarować niejednego dorosłego. Ale nie są też dorosłymi. Są zależni od swoich rodziców, próbują jeszcze chodzić do szkoły, czasami pracują gdzieś dorywczo. Sami nie chcą być ani dziećmi ani dorosłymi. Ta pozycja zawieszenia często bardzo im odpowiada.

Chcą zapomnieć o kłopotach w szkole, o niezbyt fortunnych związkach i relacjach z rówieśnikami, czują się nierozumiani przez rodziców, a jeśli już znajdą kogoś bliskiego, to za chwilę ,,zły los” i tak ich tego pozbawia. Czują się winni i pokrzywdzeni. Winni gdy ich zachowania związane z piciem alkoholu czy zażywaniem narkotyków sprawiają, że są w centrum uwagi rodziny, szkoły, terapeuty, i pokrzywdzeni gdy muszą przez dłuższy czas wszystko widzieć, słyszeć, czuć. Większość z nich rozpoczęła eksperymentowanie ze środkami psychoaktywnymi już w szkole podstawowej. Często od początku regułą były ostre incydenty alkoholowe. Nawet jeżeli było to picie sporadyczne, to takie ,,na full”, czyli do samego końca, do utraty kontaktu z rzeczywistością. ,,Totalny odlot” jest dla nich najważniejszy. Zapomnieć, nie czuć choć przez chwilę, nie być to przerywniki, które są dla nich ważniejsze niż samo życie. Chcą przestać pić, ale cena, jaką wypadałoby za to zapłacić, jest dla nich niewyobrażalnie wielka. Pozbawić się ,,odlotu”, to tak jakby pozbawić się życia albo zwariować.

PIERWSZE PRÓBY

Od kilku lat widzę potrzebę ustrukturalizowania różnych działań pomocowych kierowanych do młodzieży z problemami uzależnień. Od trzech lat próbujemy w ośrodku uruchomić program dla tego rodzaju klientów. Mimo różnych rezultatów, nie zniechęcaliśmy się. Konsultowaliśmy nasze wysiłki ze znanymi specjalistami w tej dziedzinie. Naszym działaniom przyglądał się między innymi dr Bohdan Woronowicz, kierownik Ośrodka Terapii Uzależnień IPiN w Warszawie. Raz po raz zmienialiśmy koncepcje, ciężko pracowaliśmy w tygodniu… a młodzież piła w niedzielę. I wszystko zaczynaliśmy od początku. Nasze działania, oparte na doświadczeniu grup samopomocowych AA, wsparte wiedzą ze Studium Terapii Uzależnień i praktyką z leczenia osób dorosłych często kończyły się niepowodzeniem. Bezsilność wobec alkoholu czy narkotyków, mechanizmy uzależnienia to pojęcia jasne i zrozumiałe dla terapeutów, ale często zbyt trudne i nie do przyjęcia dla młodego człowieka, który nie widzi innego sposobu radzenia sobie z wewnętrznym napięciem wywołanym jakimkolwiek stresem, jak tylko przy pomocy piwa czy narkotyku.

Dopiero teoria poczucia koherencji A. Antonowsky’ego 1 pozwoliła nam na nieco inne spojrzenie na problemy uzależnionej młodzieży i nasze działania stały się nieco skuteczniejsze. Skoro w myśl wyżej wymienionej teorii poczucie zrozumiałości, zaradności i sensowności jest istotnym determinantem zdrowia, to sposób postrzegania świata jako niezrozumiałego i bezsensownego, na który nie ma się absolutnie żadnego wpływu, może implikować tendencje do ucieczki od rzeczywistości, a stąd już tylko krok do sięgania po alkohol i narkotyki.

Istotną cechą poczucia koherencji jest zrozumiałość i przewidywalność doświadczeń. W związku z powyższym oczywistym staje się fakt, że dziecko wychowujące się w rodzinie, w której nie dostaje wsparcia, którego żaden dorosły poważnie nie traktuje, gdzie trudno o jakiekolwiek przewidywalne sytuacje (np. rodzina z problemem alkoholowym), nie jest w stanie budować w sobie poczucia zrozumiałości, zaradności i sensowności, szczególnie w okresie tworzących się dopiero struktur „JA”. Istotną rolę w tym okresie życia powinny pełnić dorosłe, znaczące osoby z otoczenia dziecka, służąc mu wsparciem, doświadczeniem i swoim czasem. Skoro więc rodzice, tego nie robią, a szkoła też nie jest do tego przygotowana, to część młodych ludzi w najtrudniejszym okresie swojego życia, w okresie adolescencji jest pozostawiona samym sobie.

Większość dorosłych alkoholików w podobny sposób mówi o swoich początkach picia i o powodach, dla których sięgało po alkohol, często w wieku 14, 15, 16 lat, jak dzisiejsza młodzież. Dorosłym jednak łatwiej jest oprzeć swoją motywację do leczenia na stratach i konsekwencjach picia oraz próbować zrozumieć to, co się z nimi dzieje, poprzez odwoływanie się do alkoholizmu jako choroby. Nastolatek nie widzi żadnych istotnych strat. Porzucenie szkoły, czy też wyrzucenie z niej często tylko przez rodziców jest postrzegane jako strata. Z chorobą też nie bardzo chce się utożsamić, bo często jest to uzależnienie w początkowej fazie i kojarzenie z nią tożsamości alkoholika czy narkomana staje się niemożliwe do przyjęcia.

Takie spojrzenie na problem uzależnionej młodzieży pozwoliło nam przeformułować większość celów dotyczących działań terapeutycznych dla tej grupy osób. Podstawowym celem stało się uczenie umiejętności potrzebnych do konstruktywnego życia oraz praca nad uświadomieniem sobie potrzeb skutecznie zastępujących, cytowaną wcześniej, potrzebę ,,odlotu”, czyli ucieczki od rzeczywistości. Powstał pomysł działań, które są połączeniem programu grup rozwoju osobistego, terapii uzależnień oraz profilaktyki środowiskowej. Położyliśmy duży nacisk na uczenie norm społecznych, umiejętności życiowych, relacji z dorosłymi i rówieśnikami, kształcenie postaw i granic oraz poszukiwanie wizji życia. Powstał program, którego istotną cechą jest pomoc w zrozumieniu otaczającej rzeczywistości, przewidywalność doświadczeń, chociażby tych, wynikających z łamania norm społecznych oraz poszukiwanie zasobów, które pozwalają poradzić sobie w różnych, trudnych sytuacjach życiowych. W pierwszym etapie pracy niewiele jest z terapii uzależnień. Została, co prawda, grupa edukacyjna i uczestnictwo w grupach samopomocowych, ale w porównaniu z poprzednimi działań zmiany były dość istotne. Program stał się bardziej atrakcyjny. Najważniejszym okazało się to, że abstynencja jako jeden z celów terapii zdecydowanie zeszła na dalszy plan.

ZESPÓŁ TERAPEUTYCZNY OŚRODKA

Nie wyobrażam sobie, bym mógł prowadzić tego typu placówkę z innym zespołem niż ten, który jest w ośrodku. Udało mi się zebrać w jednym miejscu kilkanaście osób lubiących młodzież, darzących ją szacunkiem i zaufaniem. Większość z nich to ludzie młodzi, krótko po studiach psychologicznych lub jeszcze studenci ostatniego roku. Lubią to, co robią i sami też chętnie się uczą, a ich postawy, poglądy i zachowania świetnie nadają się do tego, by modelować i być dobrym wzorem dla młodszych. To znaczy, że młody człowiek na miejscu ma namacalne przełożenie treści edukacyjnych na życiowe. Modelowanie jest ważnym elementem programu ośrodka, tym skuteczniejszym im mniejsza jest różnica wieku pomiędzy pacjentem i terapeutą.

AKTUALNE DZIAŁANIA

Pierwsza trudność, z jaką się spotkaliśmy, to zdecydowanie różny okres uczestnictwa pacjentów we wstępnej fazie terapii. Jest to sprawa bardzo indywidualna. Na spotkaniach z terapeutą prowadzącym zapadają decyzje o przejściu do drugiego etapu terapii i podpisaniu kontraktu na utrzymywanie abstynencji. W związku z tym ustalony w ośrodku 4-tygodniowy, przeciętny cykl pierwszego etapu może być dla każdego pacjenta nieco inny. Ważne, by w tym czasie młody człowiek oswoił się z ośrodkiem, poczuł się częścią tutejszej społeczności i nawiązał konstruktywne relacje z prowadzącym terapeutą.

W pierwszym etapie zalecamy codzienne uczestniczenie w zajęciach (od poniedziałku do piątku). To zdecydowanie ułatwia utrzymywanie abstynencji i przebywanie z dala od towarzystwa osób pijących w tym pierwszym najtrudniejszym okresie. Zajęcia w tym czasie są bardzo zróżnicowane, od kontaktów indywidualnych z terapeutą prowadzącym, poprzez grupę samopomocową, warsztaty tematyczne dotyczące komunikacji, pracy z uczuciami, elementów asertywności, praw i obowiązków uczestnika grup terapeutycznych, aż po zajęcia rekreacyjno-sportowe na ośrodkowej siłowni (dla chętnych). Ten pierwszy okres bycia w ośrodku służy oswajaniu z miejscem i ludźmi, uczy innych relacji niż w grupie subkulturowej, pokazuje normy i zasady jako integralną część funkcjonowania ośrodka, a także rozpoczyna pracę nad uzewnętrznianiem potrzeb na tyle atrakcyjnych, by mogły one konkurować z alkoholem bądź narkotykami. Uczestnictwo w całym cyklu zajęć oraz decyzja terapeuty prowadzącego uprawniają do przejścia do drugiego etapu zdrowienia, w którym pacjent podpisuje kontrakt na utrzymywanie abstynencji. Ważnym elementem tego etapu jest też grupa wsparcia dla rodziców z elementami edukacji i uczenia umiejętności rodzicielskich.

Drugi etap pracy to realizowanie Osobistego Planu Terapii (OPT), uczestnictwo w grupie zadaniowej, dobrowolne spotkania w grupie samopomocowej oraz spotkania konsultacyjne z terapeutą prowadzącym. Utrzymywanie abstynencji uprawnia też do brania udziału w innych programach ośrodka, grupach dyskusyjnych, w programie liderów młodzieżowych oraz atrakcyjnych treningach wyjazdowych, związanych z programem profilaktycznym ,,Śnieżna Kula”. Taka przepustka, udostępniająca wszystkie formy działań realizowanych w ośrodku, dla wielu osób staje się wystarczającą motywacją do utrzymywania abstynencji. Okazuje się, że ten sposób przeprowadzania młodych ludzi od picia do konstruktywnego życia, co prawda rozciągnięty w czasie i dość elastyczny dla poszczególnych przypadków, ma szansę na większą skuteczność niż nasze poprzednie działania. Nie sądzę jednak, żeby była to ostateczna wersja programu. Ciągle uczymy się pomagania młodym ludziom, wykorzystując, jak potrafimy, nasze niepowodzenia. Ostatni nasz pomysł, a tak naprawdę nie nasz, tylko podpatrzony w ośrodku Rosecrance on Alpine w Rockford, USA, to uczestnictwo młodzieży wraz ze swoimi rodzicami w grupie problemowej zajmującej się nie tylko relacjami, ale także rozumieniem norm społecznych i wymianą wzajemnych oczekiwań. Grupa ta zdecydowanie pomogła nam bardziej zaktywizować rodziców dzieci korzystających z terapii w ośrodku.

CO DALEJ?

Myślę, że dalszy etap to włączenie szkoły do tworzonego systemu pomocy dla młodzieży z problemami picia alkoholu i zażywania narkotyków. W sierpniu miałem okazję przyjrzeć się takiemu systemowi we wspomnianym ośrodku Rosecrance on Alpine. Mam nadzieję, że w niedługim czasie, w kolejnym artykule będę mógł zapoznać czytelników TUiW z tym, co zobaczyłem i czego doświadczyłem w jednym z lepszych amerykańskich ośrodków leczenia uzależnień dla młodzieży.

Chciałbym zaprosić do dyskusji, wymiany poglądów i doświadczeń wszystkich tych, którzy zajmują się młodymi osobami uzależnionymi od środków psychoaktywnych. Jestem przekonany, że każde działanie, nawet to zakończone niepowodzeniem, może przyczynić się do skonstruowania oferty, która byłaby na tyle skuteczna, by móc ją bardzo szeroko rozpropagować. Już teraz wydaje się być oczywiste, że typowe placówki leczenia uzależnień z istniejącymi programami nie będą w stanie sprostać problemowi uzależnień wśród młodzieży. Ten rodzaj pacjenta powinien być poddawany działaniom socjoterapeutycznym, profilaktycznym i terapii uzależnień jednocześnie. A w związku z tym, że znaczna część młodych ludzi nie ogranicza się tylko do jednego środka uzależniającego, miejsca, w których pomaga się takim osobom, powinny być przygotowane do leczenia uzależnień od różnych środków psychoaktywnych. To zdecydowanie wymaga większej wiedzy i wszechstronności osób zajmujących się terapią młodych ludzi oraz tworzenia ośrodków o szerszym profilu niż sama terapia uzależnienia od alkoholu, oczywiście ze „zdrową” kadrą terapeutyczną, służącą młodym ludziom za wzór bycia i życia.

Witold Skrzypczyk
Autor jest pedagogiem, terapeutą uzależnień. Kieruje Profilaktyczno Rozwojowym Ośrodkiem Młodzieży i Dzieci PROM w Łodzi.

artykuł pochodzi ze strony www.terapia.rubikon.net.pl

Bibliografia:

Antonowsky A., Rozwikłanie tajemnicy zdrowia,

Fundacja IPN, Warszawa 1995. Brown S., Leczenie alkoholików, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1990.

Brown S., Bezpieczne przejście, Instytut Psychiatrii i Neurologii, Warszawa 1995.

Sierosławski J., Zieliński A., Młodzież i alkohol wyniki badań szkolnych ESPAD, Świat Problemów, nr 9 (92), 2000, str. 4 7.

1) Poczucie koherencji jest to globalna orientacja człowieka, wyrażająca stopień, w jakim człowiek ten ma dojmujące, trwałe, choć dynamiczne poczucie pewności, że (1) bodźce napływające w ciągu życia ze środowiska wewnętrznego i zewnętrznego mają charakter ustrukturowany, przewidywalny i wytłumaczalny; (2) dostępne są zasoby, które pozwolą mu sprostać wymaganiom stawianym przez te bodźce; (3) wymagania te są dla niego wyzwaniem wartym wysiłku i zaangażowania. (Antonowsky, 1995).

Related posts:

1. Formy i warunki leczenia uzależnionej młodzieży.
2. Leczenie odwykowe
3. Czy alkoholizm to choroba?

W tym samym roku otworzył swoją pierwszą klinikę w Raynes Park, pod Londynem. Kiedyś palacze przylatywali z całego świata, żeby wziąć udział w londyńskiej sesji.

Teraz jego sieć obejmuje zasięgiem cały świat. Dziś, ponad 20 lat później, istnieje ich już ponad 70 w ponad 30 krajach świata. Co roku udaje się w nich wyleczyć 30.000 palaczy. Allen Carr stworzył globalną sieć, globalną markę dzięki fenomenalnemu sukcesowi jego metody.

Dziś Allen Carr zajmuje się przede wszystkim szkoleniem trenerów, którzy w ponad 20 krajach świata pomagają innym palaczom uwolnić się od nałogu. Jest zaangażowany także w działalność zmierzającą do zapobiegania uzależnianiu się dzieci i młodzieży. Ciągle aktywny jest jako autor książek. Sesje, wyłącznie indywidualne, prowadzi już tylko na specjalne zamówienie prominentnych osobistości. Jest także pożądanym gościem wielu międzynarodowych kongresów, sympozjów oraz audycji radiowych i telewizyjnych. Allen Carr żyje dziś ze swoją żoną Joyce w Anglii i Hiszpanii.

W 1985 roku Allen Carr napisał książkę pt.’The Easy Way To Stop Smoking’, opisującą jego metodę. Publikacja ta jest zdecydowanie najpopularniejszą i najbardziej skuteczną książką w tej dziedzinie, jaką kiedykolwiek wydano.

Przetłumaczona na ponad 20 języków, od lat jest bestsellerem w Wielkiej Brytanii, Niemczech, Holandii, Hiszpanii, Irlandii, Austrii, Japonii.

Na całym świecie sprzedano już ponad 6 milionów egzemplarzy.

http://rapidshare.com/files/32356296/Latwy_sposob_na_rzucenie_palenia.jar.rar

Polska strona Allen’a Carr’a:
http://allen-carr.pl/index.php?show=allen

Related posts:

1. Uzależniona młodzież w terapii
2. Pomoc, której nie chcesz
3. Leczenie uzależnienia

Jak narkotyk wpływa na zdrowie?
Jak narkotyk wpływa na zdrowie?

MÓZG:
* uszkodzenie kory mózgowej
* obniżenie sprawności umysłowej
* choroby psychiczne…

SERCE:
* niewydolność
* zaburzenie krążenia
* arytmia
* zatory
* martwica tkanki mięśniowej…

PŁUCA:
* zapalenie płuc
* obrzęki
* rak
* ropnie…

WĄTROBA:
* żółtaczka
* marskość
* stany zapalne…

NERKI:
* martwica
* zaniki kanalików
* stany zapalne…

INNE ZMIANY:
* choroby skórne
* choroby weneryczne
* zmniejszenie poziomu testosteronu

* impotencja
„Polska heroina” czyli „kompot”

Jest to najczęściej stosowany u nas narkotyk, produkowany w warunkach domowych. Z wyglądu przypomina mocną herbatę, choć nikogo ten „niewinny” wygląd nie powinien zwieść. „Kompot” zabił już ogromną liczbę młodych ludzi. Podawany jest dożylnie, w warunkach dalekich od higieny dlatego też – oprócz oczekiwanego „kopa” – można otrzymać wirusa HIV lub żółtaczkę.
„Polska heroina” jest narkotykiem silnie uzależniającym psychicznie i fizycznie. Już kilkakrotne zażycie może doprowadzić do nałogu. Kiedy zabraknie środka, pojawiają się objawy głodowe : wymioty, biegunka, silne bóle mięśni, gorączka.

Skutki zażywania:
* ryzyko zachorowania na AIDS lub żółtaczkę
* stan zapalny żył
* uszkodzenie nerek i wątroby
* nieudolność serca
* obrzęk płuc
* osłabienie centralnego układu nerwowego.
* zmiany osobowości
* kłopoty z pamięcią i koncentracją
* zanik zainteresowań

* śmierć
Amfetamina

Ostatnio coraz częściej spotyka się osoby uzależnione od amfetaminy. Jest to substancja o działaniu pobudzającym, zażywana w większych ilościach dezorganizuje myślenie, zwiększa ciśnienie krwi i przyśpiesza akcję serca. Za parogodzinne pobudzenie organizm płaci wysoką cenę: częste bóle głowy, wyczerpanie fizyczne, psychiczne rozbicie, anemia. O ile narkotyk usuwał przez jakiś czas objawy zmęczenia, to w chwili zaniku jego działania, wyczerpanie powraca ze wzmożoną siłą. Duże i często przyjmowane dawki mogą wywołać delirium, silny niepokój, halucynacje. Powrót do równowagi może trwać przez parę dni.
Działanie amfetaminy można porównać do szybkiej jazdy nowym, niedotartym samochodem. Po pewnym czasie silnik się zaciera i maszyna jest niezdolna do pracy. Samochód jest o tyle w lepszej sytuacji, że silnik można wymienić, uszkodzonych komórek mózgowych niestety nie.
Amfetamina jest środkiem silnie działającym na naszą psychikę. Mówi się, że jedna osoba na sto nosi w sobie zalążek choroby psychicznej. Przez całe życie można być tego nieświadomym, dopiero bardzo silny stres lub mocne przeżycie jest w stanie wyzwolić tę chorobę. Jaką ? Nie wiadomo. Równie dobrze może to być schizofrenia, depresja czy lekka psychoza. Amfetamina jako środek stymulujący należy również do „wyzwalaczy” takiej choroby. Nie trzeba wtedy czekać paru miesięcy aby zauważyć skutki jej zażywania. Kto z nas jest tą jedną osobą na sto? Znów nie wiadomo. Chcesz wiedzieć? Zaryzykujesz?
Intensywne używanie amfetaminy może zakończyć się śmiercią z wyczerpania.

Skutki zażywania:
* duże zmęczenie
* anemia
* kłopoty z koncentracją
* psychoza amfetaminowa
* zaburzenie pracy serca
* uszkodzenie centralnego układu nerwowego
* śmierć

* wzrost agresji
Marihuana

Zwolennicy uważają marihuanę za lekki, nieszkodliwy narkotyk. Dla niektórych jest ona narkotykiem bezpieczniejszym niż alkohol wypijany przez rodziców. Tymczasem, jak obliczyli naukowcy, zdolność marihuany do wywołania uzależnienia psychicznego jest 18 razy większa niż alkoholu.
Duże dawki marihuany mogą wywołać zaburzenia w postrzeganiu, poczuciu czasu i przestrzeni. Uszkadzają ośrodek pamięci krótkotrwałej w mózgu i powodują zaburzenia równowagi. Wysokie dawki powodują uczucie niepokoju, lęku, halucynacje lub stany psychotyczne . Często zdarzają się bóle w klatce piersiowej oraz chwilowy brak koordynacji ruchowej.
Czynnikiem aktywnym, odpowiedzialnym za chwilową zmianę nastroju jest obecny w marihuanie THC czyli 9-delta tetrahydrocannabinol. Substancja ta, jeżeli występuje w bardzo dużym stężeniu, może spowodować śmierć. W marihuanie jest jej stosunkowo niewiele, od l do 4 %. Jednak THC nie rozpuszcza się w wodzie tak jak zwykły tytoń i nie jest tak szybko wydalane z organizmu. Należy do substancji tłuszczolubnych i zanim opuści nasz organizm przez 3-4 tygodnie przebywa w tkance glejowej mózgu oraz w komórkach tłuszczowych gonad odpowiedzialnych za produkcję hormonów żeńskich i męskich.
Odtrucie organizmu heroinisty trwa zwykle 2-3 tygodnie. Aby pozbyć się całkowicie THC z ciała regularnego palacza marihuany potrzebnych jest zwykle 60 dni. Istnieje więc duże prawdopodobieństwo, że w tkankach osoby często palącej marihuanę, stężenie „przechowywanego” THC znacznie przekracza „bezpieczne” normy. Stąd też kłopoty z koncentracją, pamięcią i koordynacją ruchową.
Bezpośrednio, po wypaleniu marihuany człowiek odczuwa wesołkowaty nastrój. Staje się gadatliwy, wyczulony na dźwięki i barwy. Duże znaczenie mają oczekiwania jakie wiąże się z tym narkotykiem, oraz sytuacja, w jakiej pali się „trawkę”. Dlatego też wiele palaczy tworzy własne rytuały palenia marihuany.
Myli się ten, kto uważa marihuanę za „rozweselacza”, posiada ona jedynie zdolność potęgowania nastroju w jakim się człowiek znajduje. Jeżeli więc ktoś próbowałby przy jej pomocy pozbyć się smutku może osiągnąć wręcz odwrotny efekt i pogrążyć się w depresji.
Nie należy z pewnością po wypaleniu marihuany siadać za kierownicę, wpływa ona bowiem na spostrzeganie i refleks. Około 17 % wypadków samochodowych w USA popełnianych jest przez kierowców palących „czarodziejskie ziele” . I chociaż mówi się, że od marihuany nikt jeszcze nie umarł to jednak ci, którzy ginęli w wypadkach jak i ci, którzy popadli w depresję i popełnili samobójstwo byli tak samo martwi jak heroiniści po przedawkowaniu narkotyku.

Skutki zażywania:
* zmniejszenie zainteresowania światem zewnętrznym
* upośledzenie postrzegania i koncentracji
* kłopoty z pamięcią
* zaburzenie koordynacji ruchowej
* zapaść
* rak płuc
* zmniejszenie poziomu testosteronu u mężczyzn-uszkodzenie spermy

* psychozy, stany majaczeniowe

* zanik zainteresowań

Kleje

Klej jest tani i ogólnie dostępny, dlatego też stał się najpopularniejszym narkotykiem wśród uczniów szkół podstawowych. Stan euforii jaki wywołuje oraz jego niska cena wystarczają aby nie zwracać uwagi na ponoszone koszty psychiczne i fizyczne „zabawy w niuchanie”. Tymczasem kleiste opary z łatwością dostają się za pośrednictwem krwi, do mózgu, gdzie penetrują jego komórki.
Taki mózg wolniej myśli, wolniej kojarzy fakty i nieprawidłowo ocenia rzeczywistość. Po pewnym czasie nałogowy klejarz zaczyna miewać kłopoty z koncentracją i pamięcią.
Niedotlenienie mózgu jest przyczyną apatii, lęków, utraty przytomności. Nałogowy „wąchacz” z daleka jest rozpoznawalny po charakterystycznym zapachu kleju jakim przesiąknięte są jego włosy i ubranie.
Jak obliczyli naukowcy, w czasie jednego seansu „wdychania” ginie ok. 350 tyś. komórek mózgowych. To bardzo dużo zważywszy, że tego rodzaju komórki już nigdy się nie odrodzą. Stąd też późniejsze kłopoty z koncentracją myśli, koordynacją ruchową czy pamięcią. Bardzo często seanse kończą się śmiercią wskutek uduszenia.

Skutki zażywania:
* trwałe uszkodzenie mózgu
* utrudniona koncentracja
* kłopoty z pamięcią
* podwójne widzenie
* ból w klatce piersiowej
* kłopoty z koordynacją ruchową i mową

* śmierć wskutek uduszenia

LSD, „kwas”

Dużą popularność zdobywają ostatnio środki halucynogenne. Mają one zdolność wywoływania złudzeń wzrokowych i słuchowych, tworzenia „obrazów”, dostarczają wrażeń określanych jak „podróż” (trip). Podróż ta może być dobra – jeżeli złudzenia są przyjemne lub „zła”, kiedy pojawiają się przykre przeżycia. Zażywając „kwas” nikt nie wie w jaką podróż się uda.
LSD, mimo że nie wywołuje uzależnienia fizycznego, może doprowadzić do silnego uzależnienia psychicznego. Stan odurzenia trwać może parę godzin i w przypadku pojawienia się negatywnych obrazów nie sposób jest go przerwać. Zdarzały się wypadki śmiertelne kiedy ktoś, komu wydawało się, że jest ptakiem, „wylatywał” z 10 pietra.
Częste zażywanie LSD prowadzi do wielu powikłań. Jednym z nich jest flashback czyli odbłyski. Są to epizody będące jakby krótkotrwałą chorobą psychiczną połączone z omamami słuchowymi i wzrokowymi, silnym lękiem. Pojawiają się one samoczynnie, nawet w parę miesięcy po odstawieniu środka.

Skutki zażywania:
* niewyraźne widzenie
* trudności w skupieniu uwagi
* psychoza z silnym lękiem
* flashback

Źródło: http://www.janochy.pl/Narkomania_Narkotyki_pl.shtml

Related posts:

1. Alkoholizm – fazy choroby
2. Uzależnienie
3. Szkody zdrowotne

Warto, przed zwróceniem się po pomoc do fachowca zastanowić się, na ile jesteśmy zdeterminowani w swoich chęciach zmian. Na ile naprawdę chcemy się zmienić, a nie tylko chcemy chcieć… Nikt nie może nam pomóc na siłę, jeśli nie zaakceptujemy swoich słabości i nie nauczymy się z nimi normalnie żyć. I nie ma w tym co piszę żadnej przesady – możemy żyć normalnie. Wszyscy mamy coś, na co sami sobie zapracowaliśmy – to nasz wybór. Mimo że uzależnienie to choroba śmiertelna, przy innych chorobach nie ma takiego wyboru. Gdy tak na to popatrzymy i zastanowimy się nad sensem własnego życia i możliwością, którą mamy, być może łatwiej będzie nam się uratować.

Related posts:

1. Usuń protezę!
2. Leczenie odwykowe
3. Leczenie uzależnienia

Narkotyki są częstym tematem, ciekawią, pociągają, prowokują do pierwszych prób. Rodzica powinna zaniepokoić zmiana w zachowaniu dziecka, skrytość, brak apetytu, nieobecne spojrzenie, kłamstwa, podkradanie pieniędzy, podejrzane towarzystwo, opuszczenie w nauce, porzucenie zainteresowań…itp. Sygnałów że dzieje się coś złego z dzieckiem jest wiele, lepiej „dmuchać na zimne” i reagować zawczasu niż przymknąć oczy dla świętego spokoju. Póki nie ma jeszcze uzależnienia od środków odurzających, leczenie należy do rodziców i polega jedynie na wyeliminowaniu źródła, czyli utrzymanie zupełnej abstynencji dziecka od narkotyków.

Related posts:

1. Uzależnienie
2. Alkoholizm
3. Leczenie uzależnienia

Related posts:

1. Problem z alkoholem?
2. Alkoholizm
3. Napisz – pomożemy Ci

Podstawową formą leczenia uzależnienia od alkoholu, która daje szanse na odzyskanie zdrowia jest psychoterapia uzależnienia. Proces terapeutyczny jest to ciężka i żmudna praca zawierająca w sobie wiele różnorodnych działań, których efektem powinny być głębokie i możliwie trwałe zmiany u osoby leczącej sie. Zmiany te powinny dotyczyć postaw, przekonań, zachowań, przyzwyczajeń, relacji z innymi, a także sposobów przeżywania, odczuwania, myślenia, reagowania itp. Programy zdrowienia planowane są na okres wielu miesięcy a nawet lat. Początek ich stanowią najczęściej paro- lub kilkutygodniowe, intensywne oddziaływania prowadzone w warunkach stacjonarnych bądź intensywne programy ambulatoryjne obejmujące 16-20 godzin zajęć tygodniowo. Leczenie stacjonarne osób uzależnionych, w odróżnieniu od leczenia szpitalnego innych schorzeń, nie jest przeznaczone wyłącznie dla szczególnie ciężkich bądź „beznadziejnych” przypadków. Warunki stacjonarne umożliwiają bowiem zwiększenie intensywności zajęć, a poprzez to osiągnięcie w znacznie krótszym czasie tego, co dają wielomiesięczne programy ambulatoryjne. Drugi etap to uczestniczenie w programie opieki poszpitalnej, czyli terapia uzupełniająca bądź podtrzymująca, prowadzona w warunkach ambulatoryjnych.

Prawidłowo prowadzone leczenie powinno przebiegać zgodnie z – przygotowanym przez terapeutę (opiekuna, przewodnika), uzgodnionym z pacjentem oraz na bieżąco aktualizowanym i monitorowanym – indywidualnym programem (planem) psychoterapii uzależnienia.
Niezmiernie cennym uzupełnieniem, zarówno stacjonarnych jak i ambulatoryjnych form terapii, jest Program Dwunastu Kroków Anonimowych Alkoholików. Stąd większość ośrodków terapeutycznych zaleca swoim pacjentom uczestniczenie w spotkaniach ( mityngach ) grup Wspólnoty AA , a ich bliskim udział w spotkaniach grup Al-Anon Alateen czy DDA Ponadto wiele materiałów pomocnych w terapii uzależnień opiera się na doświadczeniach Wspólnoty AA.

Zarówno badacze jak i praktycy są zgodni co do tego, że stosowanie jakichkolwiek środków farmakologicznych, bez względu na ich skład chemiczny i profil działania, nie może być traktowane jako leczenie uzależnienia od alkoholu. Przez wiele lat, w lecznictwie odwykowym w Polsce, powszechną a często jedyną „metodą”, było „leczenie uczulające” lub „leczenie awersyjne” polegające na wymuszaniu abstynencji poprzez podawanie pacjentom disulfiramu w formie doustnej (Anticol, Antabus) lub w formie implantu ( Esperal , Disulfiram). Przy obecnych możliwościach korzystania z nowoczesnych metod leczenia uzależnienia od alkoholu w Polsce, proponowanie disulfiramu jako „metody leczenia” należy traktować jako działania nieprofesjonalne, a w niektórych przypadkach nawet nieetyczne.
Ostatnio poświęca się coraz więcej uwagi środkom, które wpływają hamująco na tzw. przymus picia poprzez zmniejszenie nasilenia „głodu” alkoholowego bądź osłabiają „nagradzające” działanie alkoholu. Środki te powinny być jednak stosowane tylko na zlecenie specjalisty, w określonych i indywidualnych przypadkach oraz powinny być traktowane wyłącznie jako czynnik wspomagający psychoterapię uzależnienia od alkoholu. Samo podawanie tych środków nie daje żadnych szans na wyzdrowienie.

Tak jak już wcześniej pisaliśmy, osoba decydująca się na leczenie powinna pamiętać, że obok placówek spełniających odpowiednie standardy, zarówno w prasie jak i w Internecie, szeroko reklamują się „kliniki”, „lecznice” i „ośrodki”, a także indywidualne osoby podające się za specjalistów od leczenia zarówno uzależnienia od alkoholu jak i wielu innych przypadłości.

Jedni usiłują przekonać swoich klientów do tego, że potrafią ich „wyleczyć” z alkoholizmu i innych uzależnień przy pomocy „kodowania”, „biorezonansu magnetycznego”, „biostymulacji”, „sesji reinkarnacyjnych”, „mostu energetycznego”, sesji „zbiorowej hipnozy”, seansów „hipnozy w stanie czuwania” i wielu, wielu innych, zagadkowo brzmiących „metod”. Inni proponują kosztowne, kilkudniowe wyjazdy „terapeutyczne” do atrakcyjnych miejscowości turystycznych, powtarzane co parę miesięcy (wtedy jest ciągłość wpływu gotówki do kieszeni „terapeuty” ale nie ma niestety ciągłości opieki terapeutycznej koniecznej w leczeniu uzależnień) albo same tylko „odtrucia ” zakończone „wszyciem” esperalu, który jak wiadomo nie leczy choroby, a tylko odwleka moment podjęcia leczenia.

Czytając tego rodzaju propozycje, każda zdrowo myśląca osoba, łatwo zorientuje się, że ma do czynienia ze zwyczajnym naciąganiem i obietnicami bez pokrycia.

Znacznie trudniej jest natomiast zorientować się, że naciąganiem może być również propozycja skorzystania z „wypróbowanych” i wyjątkowo „skutecznych” metod terapii opartych (jak twierdzą najczęściej) na „amerykańskich” doświadczeniach albo też propozycja przyjmowania „nowoczesnych” leków, które jakoby są w stanie „wyleczyć” z alkoholizmu. Podobnie łatwo jest nabrać się na spotykane, zarówno w prasie jak i w internecie, sponsorowane (wykupione przez reklamującą się firmę) artykuły lub wywiady ze „specjalistami” oraz sprawiające wrażenie naukowych, wywody na temat niemal 100% skuteczności różnych, często dziwnie brzmiących „metod”.

Nie ma co się temu dziwić, bo ogłoszeniodawcy, inwestując poważne kwoty pieniędzy w reklamowanie swoich wyszukanych „metod” dobrze wiedzą, że pieniądze szybko im się zwrócą. Potencjalni klienci nie mają bowiem prawie żadnej wiedzy na temat sposobów leczenia uzależnień i poddają się najchętniej takim metodom, których nazwy brzmią obco, a jednocześnie nie wymagają od nich specjalnego wysiłku.

Przed podjęciem decyzji o leczeniu proponujemy koniecznie sprawdzić czy:

1. placówka, do której chcecie się Państwo zwrócić po pomoc jest zarejestrowana jako zakład opieki zdrowotnej, bo wtedy jest duże prawdopodobieństwo, że jego działalność spełnia określone standardy i podlega nadzorowi specjalistycznemu;

2. osoba kierująca ową placówką ma certyfikat specjalisty terapii uzależnień;

3. oferujący swoje usługi lekarz bądź terapeuta posiada uznane w Polsce kwalifikacje (certyfikaty), które uprawniają go do leczenia osób uzależnionych od alkoholu.

Related posts:

1. Leczenie zespołu uzależnienia od alkoholu
2. Metody leczenia uzależnienia od alkoholu
3. Leczenie odwykowe