Gdybyśmy odpowiedzieli przecząco, musielibyśmy przyznać, że zbędne są również inne uczucia. Złość motywuje nas do działania, obrony przed sytuacją, którą odbieramy jako atak.

Osoba uzależniona jest w bardzo niekorzystnej sytuacji, ponieważ substancjie, które stosowała lub stosuje, zastąpiły naturalne mechanizmy regulowania stanów emcjonalnych. Nie radzą sobie zarówno ze złością, jak i z radością, ale zdecydowanie większy wpływ na otoczenie wywiera właśnie złość. Dlatego przy analizie tego uczucia należy pamiętać o mechaniźmie regulowania uczuć osoby uzależnionej – dla uproszczenia można założyć, że u wszystkich występują 2 rodzaje złości – złość uzasadniona i kontrolowana oraz złość nad którą nie możemy zapanować, złość destruktywna, „zła”. U uzależnionego zaciera się ta wirtualna granica, dlatego jest mu trudniej odpowiednio do sytuacji reagować.

Podsumowując moje krótkie przemyślenia (chciałbym zaznaczyć, że nie mają i nie miały one mieć charakteru naukowego i zapraszam do polemizowania z nimi), złość jest potrzebna, jak każde inne uczucie, ale złość może ranić innych lub kumulować się w nas, dlatego bardzo ważna jest praca nad zrozumieniem jej istoty – warto się przespać z każdym problemem.

Related posts:

1. Leczenie uzależnienia
2. Komu na tym zależy?
3. Usuń protezę!